Amerikaanse ondernemingen liepen in 2024 zo'n $ 187,2 miljard aan verwerkingskosten voor kaarten op. Interbancaire kosten, ook wel swipekosten genoemd, vormden 70% tot 90% van deze verwerkingskosten. Voor ondernemingen die kaartbetalingen accepteren van klanten, zijn interbancaire kosten van invloed op bedrijfskosten, prijsstrategieën en hun businessmodel. Het negeren van deze kosten kan onnodige uitgaven genereren die de winst verlagen.

Hieronder leggen we uit hoe interbancaire kosten werken, bespreken we de gevolgen ervan voor bedrijven en bieden we strategieën om deze kosten effectief te beheren. Door inzicht te krijgen in interbancaire kosten, kunnen bedrijven potentiële financiële hindernissen omzetten in groeikansen. Dit moet je allemaal weten.

Wat staat er in dit artikel?

• Wat zijn interbancaire kosten?
  
• Hoe worden interbancaire kosten berekend?
  
• Hoe hoog zijn interbancaire kosten?
  
• Hoe werken interbancaire kosten?
  
• De invloed van interbancaire kosten op ondernemingen
  
• Prijsmodellen voor interbancaire kosten
  
• Hoe ondernemingen interbancaire kosten kunnen verlagen
  
• Regelgeving voor interbancaire kosten over de hele wereld
  
• Hoe Stripe Payments kan helpen
  
• Veelgestelde vragen over interbancaire kosten
  

Wat zijn interbancaire kosten?

Interbancaire kosten zijn transactiekosten die banken elkaar onderling in rekening brengen voor de verwerking van creditcard- en debitcardbetalingen. Wanneer een klant met een betaalkaart een aankoop doet, betaalt de wervende bank van de onderneming de interbancaire kosten aan de uitgevende bank van de kaarthouder.

Kaartnetwerken bepalen de interbancaire kosten, die doorgaans bestaan uit een percentage van het transactiebedrag plus een vast bedrag. De interbancaire kosten hangen af van verschillende factoren, waaronder het type kaart (creditcard of debitcard), het type transactie (fysiek of online), de branche van de onderneming en de regio waarin de transactie plaatsvindt.

Interbancaire kosten dienen verschillende doelen:

• Vergoeding voor uitgevende banken: De interbancaire kosten compenseren de uitgevende bank van de kaarthouder voor het aanbieden en onderhouden van de betaalkaart, het beheren van de bijbehorende rekeningen en het beheren van het risico dat gepaard gaat met het verstrekken van krediet.

• Incentives voor uitgevende banken: Hogere interbancaire kosten kunnen uitgevende banken aansporen om klanten betaalkaarten te laten gebruiken. Hierdoor profiteren de banken en kaartnetwerken.

• Netwerkonderhoud: Interbancaire kosten dragen bij aan het onderhoud en de exploitatie van de kaartnetwerken. Ze helpen de kosten te dekken die gepaard gaan met netwerkinfrastructuur, maatregelen voor fraudepreventie en andere diensten die door de netwerken worden geleverd.

• Wervingskosten: Wervende banken, die de betalingsverwerking voor ondernemingen faciliteren, betalen de interbancaire kosten als onderdeel van hun kostenstructuur. Met deze kosten worden de uitgaven van de kaartuitgevers voor de verwerking van kaarttransacties gedekt en worden ze gestimuleerd om acceptatiediensten voor kaarten aan te bieden.

Interbancaire kosten verschillen van andere kosten die ondernemingen mogelijk moeten maken. Voorbeelden hiervan zijn servicekosten voor verkopers die in rekening worden gebracht door wervende banken of betalingsverwerkers voor het verwerken van kaarttransacties namens de onderneming.

Sommige rechtsgebieden hebben gereguleerde interbancaire kosten omdat deze de kosten voor bedrijven en mogelijk ook de prijzen voor klanten kunnen beïnvloeden. Regelgeving en onderhandelingen tussen verschillende belanghebbenden kunnen van invloed zijn op de structuur en het effect van interbancaire kosten in verschillende regio's.

Hoe worden de interbancaire kosten berekend?

Interbancaire kosten worden berekend op basis van verschillende factoren. Deze kosten worden bepaald door de kaartnetwerken Visa, Mastercard, Discover en American Express en kunnen aanzienlijk variëren, afhankelijk van:

• Type kaart: Verschillende soorten kaarten hebben verschillende interbancaire tarieven. Zo hebben beloningskaarten, zakelijke kaarten en premium kaarten doorgaans hogere interbancaire kosten vergeleken met standaard debit- of creditcards. Uitgevende banken gebruiken interbancaire kosten vaak om beloningsprogramma's te financieren.

• Transactiemethode: De manier waarop de kaart wordt verwerkt, is ook van invloed op de interbancaire kosten. Card-present transacties waarbij klanten bijvoorbeeld fysiek een kaart door de kaartlezer halen, insteken of tikken op een POS-systeem, hebben doorgaans lagere kosten dan card-not-present transacties, zoals online of telefonische betalingen. Dit verschil komt door het grotere risico op fraude bij card-not-present transacties.

• Merchant category code (MCC): Het type onderneming of de branche is ook van invloed op de interbancaire kosten. Verschillende soorten ondernemingen hebben verschillende risiconiveaus en verschillende gemiddelde transactiegroottes, wat tot uiting komt in hun MCC.

• Omvang van de transactie: Meestal is de interbancaire vergoeding een percentage van het totale transactiebedrag plus een vast bedrag. Grotere transacties brengen dus in absolute zin hogere interbancaire kosten met zich mee, hoewel ze als percentage van de transactie kleiner kunnen zijn.

• Verwerkingsgegevens: Bepaalde specifieke details over de manier waarop de transactie wordt verwerkt, kunnen ook van invloed zijn op het tarief. Voor transacties waarbij de kaartgegevens handmatig worden ingevoerd of transacties die niet binnen een bepaalde tijd worden verrekend, kunnen bijvoorbeeld hogere tarieven in rekening worden gebracht vanwege het grotere risico op fouten of fraude.

De formule om interbancaire kosten te berekenen is complex en varieert per kaartnetwerk, maar omvat doorgaans een combinatie van de bovenstaande factoren. Elk kaartnetwerk publiceert twee keer per jaar, in april en oktober, zijn eigen interbancaire tarieven. Deze tarieven kunnen veranderen, hoewel de interbancaire kosten voor consumentenkaarten zijn gemaximeerd op 0,2% voor debitcards en 0,3% voor creditcards in de Europese Unie.

Hoe hoog zijn de interbancaire kosten?

Dit zijn de interbancaire tarieven voor elk van de belangrijkste Amerikaanse kaartnetwerken vanaf 2026:

Visa

De interbancaire kosten van Visa zijn afhankelijk van verschillende factoren, waaronder het kaarttype, de transactiemethode en de branche van de onderneming. Bekijk de onderstaande links voor actuele informatie.

• Verenigde Staten
  
• Europa
  
• Australië
  

Mastercard

Net als bij Visa variëren de afwikkelingsvergoedingen van Mastercard op basis van meerdere factoren.

• Verenigde Staten
  
• Europa
  
• Australië
  

Ontdekken

Ook bij de interbancaire kosten van Discover hangt het af van het kaarttype, de transactiemethode en de branche. De kosten in de VS variëren doorgaans van ongeveer 1,40% + 5¢ tot 2,4% + 10¢ per transactie.

American Express

American Express werkt net iets anders; de partij treedt vaak op als de uitgevende bank en het kaartnetwerk. De kosten in de VS variëren doorgaans van ongeveer 1,43% + 10¢ tot 3,30% + 10¢ per transactie.

Hoe werken interbancaire kosten?

Voor elke transactie met een kaart worden interbancaire kosten in rekening gebracht. Hier leggen we op een eenvoudige manier uit hoe het werkt:

• Transactie-initiatie: Wanneer een klant een creditcard of debitcard gebruikt om een aankoop te doen, wordt de transactie-informatie van de onderneming naar de wervende bank gestuurd.

• Transactie- autorisatie: De wervende bank stuurt de transactie-informatie vervolgens naar het kaartnetwerk, dat deze doorstuurt naar de uitgevende bank.

• Transactiegoedkeuring: De uitgevende bank controleert de rekening van de kaarthouder, bevestigt of er voldoende geld of krediet beschikbaar is en stuurt vervolgens een autorisatie terug via het kaartnetwerk naar de wervende bank en uiteindelijk terug naar de onderneming.

• Vereffening: Aan het einde van de werkdag stuurt de onderneming alle geautoriseerde transacties van de dag in een batch naar de wervende bank. De wervende bank stuurt deze batch voor vereffening naar de kaartnetwerken. Het kaartnetwerk stuurt elke transactie naar de juiste uitgevende bank en schrijft het desbetreffende bedrag van de rekening van de uitgevende bank af.

• Betaling aan de onderneming: Het kaartnetwerk maakt het totaalbedrag van de batch min de interbancaire kosten over naar de wervende bank. De wervende bank stort het geld vervolgens op de rekening van de onderneming, minus de eigen kosten.

De interbancaire kosten zijn een onderdeel van het totale transactiebedrag dat de accepterende bank overschrijft aan de uitgevende bank. Het compenseert de uitgevende bank voor zijn rol in het transactieproces, met inbegrip van het risico dat de bank op zich neemt door betaling te garanderen en de waarde die deze biedt door kaarten uit te geven en rekeningen van kaarthouders aan te houden.

De gevolgen van interbancaire kosten voor bedrijven

Interbancaire kosten kunnen grote gevolgen hebben voor bedrijven, met name bedrijven die sterk afhankelijk zijn van kaarttransacties. Hier zijn enkele gebieden in het bedrijf die kunnen worden beïnvloed:

• Operationele kosten: Interbancaire kosten maken een aanzienlijk deel uit van de kosten die ondernemingen betalen om kaartbetalingen te accepteren. Verkopers betalen kosten voor elke kaarttransactie. Voor ondernemingen met kleine marges of grote aantallen kaarttransacties kunnen deze kosten snel oplopen en aanzienlijke gevolgen hebben voor de winstgevendheid.

• Prijsbeslissingen: Om de interbancaire kosten op te vangen, moeten ondernemingen mogelijk hun prijsstrategieën aanpassen. Dit kan betekenen dat de prijzen van goederen of diensten worden verhoogd of dat er een minimum transactiebedrag voor kaartbetalingen wordt ingesteld. Deze beslissingen kunnen van invloed zijn op de concurrentiepositie en klanttevredenheid.

• Kasstroom: Interbancaire kosten kunnen van invloed zijn op de kasstroom van een onderneming, omdat de kosten meestal in mindering worden gebracht op het transactiebedrag voordat dit op de bankrekening van de onderneming wordt gestort. Dit betekent dat ondernemingen bij hun financiële planning en prognoses rekening moeten houden met deze kosten.

• Businessmodel: Interbancaire kosten kunnen ook invloed hebben op het businessmodel. Sommige ondernemingen kunnen bijvoorbeeld contante betalingen of betalingen met een debitcard stimuleren, waarbij de interbancaire kosten meestal lager zijn dan bij creditcardtransacties. Sommige bedrijven brengen (waar dat juridisch is toegestaan) een toeslag in rekening voor creditcardtransacties, of accepteren helemaal geen kaarten.

• Keuze van de betalingsverwerker: Verschillende verwerkers hanteren verschillende prijsmodellen. De beste betalingsverwerker voor een bepaalde onderneming hangt af van het transactievolume en de omvang ervan, de soorten betaalkaarten die klanten gebruiken en de tolerantie voor variabele kosten.

Interbancaire tariefmodellen

Betalingsverwerkers gebruiken drie hoofdtypen tariefmodellen om bedrijven te factureren voor de interbancaire kosten die gepaard gaan met kaarttransacties. Het is belangrijk dat bedrijven inzicht hebben in deze prijsmodellen, omdat ze van invloed zijn op de kosten voor het accepteren van kaartbetalingen. Hier is een overzicht van de drie primaire modellen plus een minder vaak voorkomend model:

• Prijsbepaling op basis van interbancaire kosten plus (ook bekend als kostprijs-plus-prijsbepaling): Dit prijsmodel wordt beschouwd als het meest transparante model. Bij 'interchange plus' betaalt de onderneming de exacte interbancaire kosten zoals bepaald door de kaartnetwerken, plus een toeslag die is vastgesteld door de betalingsverwerker. De toeslag is meestal een klein vast percentage, een vast bedrag per transactie, of beide. Omdat de interbancaire vergoeding voor elke transactie varieert, kunnen de totale kosten fluctueren, maar de onderneming weet altijd precies hoeveel de verwerker in rekening brengt bovenop de basiskosten.

• Gestaffelde tarieven: In dit model groepeert de verwerker transacties in verschillende staffels—meestal drie: gekwalificeerd, midden-gekwalificeerd en niet-gekwalificeerd—elk met een eigen tarief. De staffels zijn gebaseerd op de risico- en beloningsfactoren van de transacties. Transacties die worden gedaan met standaard creditcards zonder beloningen kunnen bijvoorbeeld in de gekwalificeerde staffel met het laagste tarief vallen, terwijl transacties die worden gedaan met premium beloningskaarten in de niet-gekwalificeerde staffel met het hoogste tarief kunnen vallen. De uitdaging bij dit model is dat het vaak niet duidelijk is in welke staffel een bepaalde transactie zal vallen, waardoor de kosten minder voorspelbaar zijn.

• Vast tarief: Dit is het eenvoudigste prijsmodel, waarbij de onderneming een vast percentage, een vast bedrag voor elke transactie, of beide betaalt, ongeacht het kaarttype of de transactiemethode. Het tarief fluctueert niet op basis van de interbancaire kosten, waardoor het voorspelbaar is, maar het is meestal hoger dan wat de onderneming zou betalen bij prijsbepaling op basis van 'interchange plus'. Dit model komt veel voor bij aanbieders van betaaldiensten en is vaak favoriet bij kleine ondernemingen met lage verkoopvolumes.

• Abonnements- of lidmaatschapsprijzen: Dit is een minder gebruikelijk model waarbij ondernemingen maandelijks lidmaatschapskosten betalen en in ruil daarvoor lagere transactiekosten krijgen. De interbancaire kosten worden nog steeds doorberekend aan de onderneming, vergelijkbaar met 'interchange plus', maar de toeslag van de verwerker is vaak een vast bedrag per transactie in plaats van een percentage.

Elk model heeft voor- en nadelen. Wat de beste keuze is, hangt af van de specifieke kenmerken van het bedrijf, waaronder het verkoopvolume, de gemiddelde transactieomvang en de soorten betaalkaarten die de klanten doorgaans gebruiken.

Hoe bedrijven interbancaire kosten kunnen verlagen

Het verlagen van de interbancaire kosten kan complex zijn omdat de kaartnetwerken de tarieven bepalen, die variëren op basis van verschillende factoren. Bedrijven kunnen echter een aantal strategieën toepassen om deze kosten te minimaliseren, waaronder:

• Onderhandelen met je verwerker: Als je onderneming een groot aantal transacties verwerkt, kun je mogelijk lagere tarieven uitonderhandelen met je betalingsverwerker.

• De juiste betalingsverwerker kiezen: Zoals hierboven is besproken, hanteren verschillende betalingsverwerkers verschillende prijsmodellen. Afhankelijk van de omstandigheden van je onderneming, kun je de kosten mogelijk verlagen door een verwerker te kiezen met een prijsmodel dat beter aansluit op jouw transactiepatronen.

• Kaartverwerkingspraktijken verbeteren: Ondernemingen komen vaak in aanmerking voor lagere interbancaire tarieven als ze de best practices van kaartnetwerken voor kaartverwerking volgen. Dit is inclusief:

  • Transacties direct vereffenen: Het is het beste om transacties zo snel mogelijk met je verwerker te vereffenen, doorgaans binnen 24 uur.
    
  • Kaartgegevens veilig verwerken: De implementatie van veilige verwerkingstechnologieën, zoals point-to-point-encryptie en tokenisatie, kan ondernemingen helpen in aanmerking te komen voor lagere interbancaire tarieven.
    
  • Volledige transactiegegevens verstrekken: Voor bepaalde soorten kaarten, met name bedrijfs- en overheidskaarten, kan de verstrekking van aanvullende transactiegegevens (bekend als niveau 2- en niveau 3-gegevens) leiden tot lagere interbancaire tarieven.
    

• Transacties met debitcards of contant geld aanmoedigen: Transacties met een debitcard brengen doorgaans lagere interbancaire kosten met zich mee dan creditcardtransacties. Voor contante transacties gelden geen interbancaire kosten. Door klanten aan te moedigen debitcards of contant geld te gebruiken, kun je je interbancaire kosten verlagen.

• Toeslag of servicekosten toepassen: In sommige regio's mogen ondernemingen een toeslag of servicekosten in rekening brengen bij creditcardtransacties om de interbancaire kosten te dekken. Deze praktijk is echter aan regels gebonden en niet in alle regio's of voor alle soorten kaarten toegestaan. Ook kan het onpopulair zijn bij klanten.

• Je verwerkingsoverzichten regelmatig controleren: Interbancaire kosten kunnen twee keer per jaar wijzigen. Het is daarom belangrijk om je verwerkingsoverzichten regelmatig te controleren. Zo ben je op de hoogte van eventuele wijzigingen en weet je precies welke kosten in rekening worden gebracht.

Hoewel lagere interbancaire kosten het bedrijfsresultaat kunnen verbeteren, is het belangrijk dat ondernemingen nadenken over de impact die een wijziging kan hebben op de klantervaring. De beste oplossing is om het financiële rendement af te wegen tegen de meest optimale ervaring voor de klant. Lees meer over het prijsmodel van Stripe.

Wereldwijde regelgeving voor interbancaire kosten

Hoewel interbancaire kosten fundamenteel zijn ontworpen om verwerkingsrisico's en overheadkosten van kaartuitgevers te dekken, zijn ze niet overal ter wereld uniform. Hieronder volgt een overzicht van enkele verschillende regelgevende omgevingen.

VS

De regelgevende omgeving voor interbancaire kosten in de VS is op unieke wijze verdeeld tussen debit- en creditnetwerken.

• De Durbin-amendement: Aangenomen onder de Dodd-Frank Act, past deze regelgeving strikte prijsplafonds toe op de interbancaire kosten voor debitcards voor uitgevende banken met geconsolideerde activa van 10 miljard dollar of meer. Voor deze instellingen is de basisinterbancaire vergoeding gemaximeerd op 21¢ plus 0,05% van de transactiewaarde. Kleinere regionale banken en kredietverenigingen zijn expliciet vrijgesteld, waardoor ze meer inkomsten uit interbancaire kosten kunnen genereren om regionale bankactiviteiten te financieren.

• Regelgeving voor interbancaire kosten voor creditcards: In tegenstelling tot debitcards, blijven de interbancaire kosten voor creditcards in de VS grotendeels ongereguleerd. De tarieven worden bepaald door concurrentie op de vrije markt tussen Visa, Mastercard en American Express. Hierdoor behoren de tarieven voor interbancaire kosten voor creditcards in de VS tot de hoogste ter wereld, variërend van 1,8% tot 8% per transactie.

Europa

De Europese Economische Ruimte (EER) hanteert een agressieve, consumentgerichte benadering van de overheadkosten voor kaartverwerking door middel van de Interchange Fee Regulation (IFR).

De IFR, geïmplementeerd om de Europese interne markt te harmoniseren, dwingt een absoluut hard plafond af op alle binnenlandse en intra-EER consumentenkaarttransacties. De interbancaire kosten voor debitcards voor consumenten zijn gemaximeerd op 0,20% en voor creditcards voor consumenten op 0,30%.

Deze strikte prijscontroles zijn echter exclusief van toepassing op persoonlijke consumentenkaarten. Zakelijke kaarten, reiskaarten voor bedrijven en systemen met drie partijen zijn vrijgesteld van de plafonds en hebben hogere, ongereguleerde markttarieven. Na de Brexit heeft het VK deze exacte plafonds voor binnenlandse verwerking overgenomen, maar opereert het grotendeels buiten de intra-EER-paraplu.

Azië

In plaats van te vertrouwen op één enkele overkoepelende standaard, kenmerkt de regio Azië-Pacific zich door sterk gelokaliseerde regelgeving die de voorkeur lijkt te geven aan betalingsplatforms die niet op kaarten zijn gebaseerd.

• Australië: De Reserve Bank of Australia (RBA) was een vroege pionier op het gebied van betalingsregelgeving. De RBA dwingt een streng plafond af voor binnenlandse interbancaire kosten voor creditcards voor consumenten, waarbij netwerken worden beperkt tot een gewogen gemiddelde van 0,50%. Debitcards zijn gemaximeerd op een vaste limiet van 8¢ per transactie of 0,20%, afhankelijk van hoe de transactie wordt geauthenticeerd.

• India: De Reserve Bank of India beheert standaardplafonds voor kaartverwerking, maar veel consumenten en verkopers gebruiken de architectuur van de Unified Payments Interface (UPI), die gratis betalingsverwerking mogelijk maakt voor bank-naar-banktransacties op basis van UPI.

• China: De National Development and Reform Commission stelt structurele plafonds vast voor de verwerking van UnionPay-kaarten. Het consumentenecosysteem wordt echter gedomineerd door closed-loop digitale wallets zoals Alipay en WeChat Pay, dus standaard open-loop kaartinterbancaire kosten spelen vaak een ondergeschikte rol ten opzichte van de verwerkingskosten voor eigen mobiele wallets.

Hoe Stripe Payments kan helpen

Stripe Payments biedt een gebundelde, wereldwijde betaaloplossing die elke onderneming, van groeiende start-ups tot wereldwijde ondernemingen, helpt om online, fysiek en wereldwijd betalingen te ontvangen.

Stripe Payments kan je helpen:

• Je afrekenervaring te optimaliseren: creëer een probleemloze klantervaring en bespaar duizenden engineeringuren met kant-en-klare betaalinterfaces, toegang tot meer dan 125 betaalmethoden en Link, een wallet ontwikkeld door Stripe
  
• Sneller uit te breiden naar nieuwe markten: bereik klanten over de hele wereld en verminder de complexiteit en kosten van multivalutabeheer met grensoverschrijdende betaalopties, beschikbaar in 195 landen in 135+ valuta.
  
• Fysieke en online betalingen samen te voegen: bouw een unified commerce-ervaring op via online en fysieke kanalen om interacties te personaliseren, loyaliteit te belonen en inkomsten te laten groeien.
  
• De betaalprestaties te verbeteren: verhoog inkomsten met een reeks aanpasbare, eenvoudig te configureren betaaltools, waaronder no code-fraudebescherming en geavanceerde mogelijkheden om autorisatiepercentages te verbeteren.
  
• Sneller te werken met een flexibel, betrouwbaar platform voor groei: bouw voort op een platform dat is ontworpen om met jou mee te groeien, met een historische uptime van 99,999% en toonaangevende betrouwbaarheid.
  

Lees meer over hoe Stripe Payments je online en fysieke betalingen kan ondersteunen of ga vandaag nog aan de slag.

Veelgestelde vragen over interbancaire kosten