Misschien heb je wel eens gehoord van de Wet op de verkoop op afbetaling. “Betaling op afbetaling” verwijst naar de praktijk waarbij een aankoop in kleinere termijnen wordt betaald in plaats van in één keer. De Wet op de verkoop op afbetaling is een Japanse wet die tot doel heeft klanten te beschermen wanneer ze goederen of diensten in termijnen betalen; de wet stelt de regels vast voor krediettransacties en verkopen die in combinatie met leningsovereenkomsten plaatsvinden.

De afgelopen jaren zijn er baanbrekende technologische innovaties geweest in de fintech-sector. Hoewel de omgeving van onze betalingssystemen comfortabeler en handiger is geworden, zijn er ook zorgen over de veiligheid ontstaan. Tegen deze achtergrond – en met als doel een omgeving te creëren waarin klanten met vertrouwen verschillende betaalmethoden kunnen gebruiken, en om ruimte te bieden aan nieuwe technologieën en diensten – werd de Wet op de verkoop op afbetaling in 2016 gewijzigd (van kracht sinds juni 2018), gevolgd door een nieuwe wijziging in 2020 (van kracht sinds april 2021).

Dit artikel biedt basiskennis over de Wet op de verkoop op afbetaling zoals gewijzigd in 2016 en 2020. Het geeft details over de gevolgen van de gewijzigde wet voor individuele verkopers, de uitdagingen voor platformbeheerders en de specifieke verplichtingen op het gebied van beheer van verkopers die aan accepteerders worden opgelegd.

Wat staat er in dit artikel?

• Wat is de Wet op de verkoop op afbetaling?
  
• De gevolgen van de Wet op de verkoop op afbetaling voor individuele verkopers (verkopers) in platformbedrijven
  
• Aangescherpt beheer van verkopers onder de Wet op de verkoop op afbetaling
  
• Uitdagingen op het gebied van beheer van verkopers voor platformbeheerders
  
• Best practices op het gebied van compliance voor platformbeheerders
  
• Hoe Stripe kan helpen bij het aanpakken van deze uitdagingen
  

Wat is de Wet op de verkoop op afbetaling?

Zoals hierboven uitgelegd, is de Wet op de verkoop op afbetaling een wet die bedoeld is om klanten te beschermen die gebruikmaken van afbetalingen bij de aankoop van goederen of diensten. Concreet wordt er door regels vast te stellen voor kredietovereenkomsten – zoals bij online creditcardaankopen met doorlopende betalingen of bonusbetalingen – gestreefd naar een omgeving waarin klanten veilig met hun creditcard kunnen betalen.

Vóór de herziening van de Wet op de verkoop op afbetaling in 2020 nam het aantal gevallen van creditcardfraude als gevolg van het lekken van kaartnummers bij verkopers toe. Tegelijkertijd, toen contractvormen waarbij betaaldienstverleners (PSP's) betrokken waren, steeds gebruikelijker werden, waren er veel gevallen waarin verkopers die met creditcards werkten, bekritiseerd werden vanwege ontoereikend beheer en beveiliging.

Tegelijkertijd werden innovatieve en zeer functionele betalingsverwerkingsdiensten, ontwikkeld door verschillende fintech-bedrijven, de een na de ander geïntroduceerd. Dit leidde tot de verwachting dat de betalingsinfrastructuursector in de toekomst verder zou groeien.

De wijzigingen in de Wet op de verkoop op afbetaling van 2020 waren voornamelijk gericht op het bereiken van de volgende drie doelstellingen:

• Versterking van het beheer van creditcardverkopers: er is een registratiesysteem opgezet voor bedrijven (zoals accepteerders) die contracten sluiten waarmee ze verkopers machtigen om kaartnummers en andere gegevens te verwerken; onder dit systeem zijn dergelijke entiteiten nu verplicht om verkopers te onderzoeken en te screenen.

• Beveiliging van het beheer van creditcardgegevens: verkopers zijn verplicht om gevoelige gegevens, zoals kaartnummers, op de juiste manier te beheren en maatregelen tegen fraude te nemen. Het doel is om het risico op fraude te verminderen en een veiligere omgeving voor creditcardgebruik te creëren.

• Bevordering van markttoegang voor fintechbedrijven: in afwachting van een actievere deelname van fintechbedrijven in de toekomst zijn er maatregelen genomen om een omgeving te creëren die markttoegang stimuleert. Dit is gedaan door een systeem in te voeren waarmee fintech-bedrijven die betalingsverwerkingsdiensten aanbieden, dezelfde registratiestatus kunnen krijgen als accepteerders.

De impact van de Wet op de verkoop op afbetaling op individuele verkopers (verkopers) in platformbedrijven

De drang naar strenger verkopersbeheer onder de Wet op de verkoop op afbetaling komt voort uit verschillende factoren. De belangrijkste daarvan is het toenemende gebruik van diverse betaalmethoden in vrijwel elk winkelkanaal. Deze trend valt samen met een toename van frauduleuze activiteiten en een wijdverspreide groei van e-commerce-sites. Met het oog op de bescherming van klanten hanteert de Wet op de verkoop op afbetaling een beleid waarbij accepteerders de verantwoordelijkheid voor het beheer van verkopers moeten dragen.

De rol van de accepteerder onder de Wet op de verkoop op afbetaling

De wijzigingen in de Wet op de verkoop op afbetaling hebben een registratiesysteem ingevoerd voor accepteerders – en voor betaaldienstverleners die functies vervullen die gelijkwaardig zijn aan die van een accepteerder – waarbij ze worden aangemerkt als “bedrijven die overeenkomsten sluiten met betrekking tot de verwerking van creditcardnummers en andere informatie”. Deze entiteiten zijn nu verplicht om de bedrijfsactiviteiten en risico’s van hun verkopers individueel te screenen en te beheren.

# E-commerce- en consument-tot-consument (C2C)-platforms

Bij platformgebaseerde bedrijven treedt bij elke transactie ofwel de platformbeheerder, ofwel een van zijn verkopers op als verkoper en fungeert als de geregistreerde verkoper. Wanneer individuele verkopers die het platform gebruiken – in plaats van de platformbeheerder zelf – daadwerkelijk goederen en diensten verkopen of leveren en rechtstreeks met consumenten communiceren, is het niet voldoende om alleen op het screeningproces van de platformbeheerder te vertrouwen voor adequaat verkopersbeheer. Daarom zullen individuele verkopers (verkopers) in de context van e-commerceplatformactiviteiten waarschijnlijk worden onderworpen aan een verkopersscreening.

Zelfs particulieren die verkopen op C2C-platforms, zoals online rommelmarkten, kunnen ook onder de bepalingen van de herziene Wet op de verkoop op afbetaling vallen. Als de verkoper bijvoorbeeld als eenmanszaak opereert, kan hij als verkoper worden gescreend. Specifieke screeningcriteria voor eenmanszaken omvatten gegevens zoals naam, adres en geboortedatum; een dergelijke identiteitscontrole is nodig om een veilig betalingssysteem te waarborgen.

Als de verkoper een particulier is die geen eenmanszaak heeft, valt die persoon over het algemeen niet onder het screeningproces van de accepteerder. De platformbeheerder – als aanbieder van het C2C-platform – kan echter wel aan aanvullende screeningcriteria onderworpen zijn. Met andere woorden: aangezien er potentiële risico’s voor klanten bestaan, ongeacht of de verkoper een bedrijf, een eenmanszaak of een particulier is, is het belangrijk om elke verkoper individueel te kunnen identificeren om de consument te beschermen.

Aangescherpt beheer van verkopers onder de Wet op de verkoop op afbetaling

De Wet op de verkoop op afbetaling schrijft voor dat accepteerders hun systemen voor het beheer van verkopers op twee specifieke gebieden moeten aanscherpen:

Verplichte beveiligingsmaatregelen voor verkopers

Volgens de Wet op de verkoop op afbetaling zijn alle verkopers verplicht om de volgende beveiligingsmaatregelen te nemen om de kaartgegevens van klanten te beschermen en frauduleus gebruik te voorkomen.

• Geen opslag van kaartgegevens: in de regel moeten verkopers een beleid hanteren waarbij ze geen gegevens opslaan, wat betekent dat ze geen creditcardgegevens mogen opslaan, verwerken of doorgeven binnen hun eigen systemen. Als ze toch gegevens opslaan, moet dat gebeuren op een manier die voldoet aan de PCI DSS (Payment Card Industry Data Security Standard).

• Implementatie van maatregelen ter voorkoming van fraude:

  • Verkoop in de winkel (fysieke winkels): verkopers moeten betaalterminals installeren die IC-kaarten kunnen verwerken en maatregelen nemen om het gebruik van vervalste kaarten te voorkomen.
    
  • Verkoop op afstand (apps, e-commerce sites, enz.): om creditcardfraude zoals online identiteitsdiefstal te helpen voorkomen, zijn verkopers in Japan momenteel verplicht om 3D Secure 2.0 authenticatieprotocollen te implementeren. Daarnaast wordt van verkopers verwacht dat ze veelzijdige en gelaagde beveiligingsmaatregelen implementeren, waaronder het gebruik van beveiligingscodes en fraudedetectiesystemen.
    

Versterkte verplichting om verkopers te screenen en te beheren

Een van de belangrijkste punten van de wijzigingen in de Wet op de verkoop op afbetaling is de aanwijzing van accepteerders en bepaalde PSP's als “bedrijven die overeenkomsten sluiten met betrekking tot de verwerking van creditcardnummers en andere informatie”. Als gevolg hiervan is de screening en het beheer van verkopers aangescherpt. Het gedetailleerde screeningproces voor verkopers wordt hieronder beschreven.

• Eerste screening (bij het ondertekenen van een verkopersovereenkomst): controleer de basisgegevens van de verkoper (bijv. locatie, vertegenwoordiger, aangeboden producten en diensten, verkoopmethoden, enz.) en ga na of de bovengenoemde beveiligingsmaatregelen correct zijn geïmplementeerd.
  
• Doorlopende screening (nadat een verkopersovereenkomst is ondertekend): voer na het ondertekenen van de overeenkomst doorlopende screening en monitoring uit om ervoor te zorgen dat de verkoper zich aan de beveiligingsmaatregelen houdt, en om mogelijke problemen op te sporen – zoals informatielekken, frauduleus gebruik of kwaadwillige transacties.
  
• Passende maatregelen op basis van screeningresultaten: als uit de screening blijkt dat er problemen zijn met een verkoper, bied dan begeleiding aan om compliance met wet- en regelgeving te waarborgen. Als een verkoper de begeleiding niet opvolgt – of als naleving in de toekomst onwaarschijnlijk lijkt – neem dan passende maatregelen, waaronder het beëindigen van de verkopersovereenkomst.
  

Uitdagingen op het gebied van beheer van verkopers voor platformbeheerders

De Wet op de verkoop op afbetaling is een belangrijke wet voor consumentenbescherming. Het is echter ook zo dat individuele onderzoeken van elke verkoper in sommige gevallen een knelpunt kunnen vormen voor platformbeheerders die diensten voor verkoop op afbetaling willen introduceren.

Om de effectiviteit van het eerder genoemde individuele screeningproces van verkopers te waarborgen, is een “JDM-onderzoek” door de accepteerder noodzakelijk. JDM verwijst naar het Merchant Information Exchange System dat wordt beheerd door de Japan Credit Association. Dit systeem registreert informatie over verkopers die betrokken zijn bij consumentengeschillen of bij frauduleuze transacties. Wanneer een accepteerder een specifieke verkoper beoordeelt op zijn status als verkoper en de bijbehorende contractuele overeenkomst bekijkt, is hij in de praktijk verplicht om de bij het JDM geregistreerde informatie te gebruiken om malafide bedrijven proactief te identificeren en uit te sluiten.

Platformbeheerders die geen accepteerders zijn, hebben echter geen directe toegang tot het JDM, dus kunnen ze niet van tevoren controleren of hun verkopers bij het JDM geregistreerd staan. Daarom moet de screening van verkopers worden toevertrouwd aan accepteerders, die de wettelijke verantwoordelijkheid dragen. Dit leidt onvermijdelijk tot een inefficiënte cyclus die de gebruikerservaring op de volgende manieren in gevaar brengt:

Gebruikerservaring voor verkopers

De accepteerders die Visa- en Mastercard-transacties verwerken, zijn andere dan die voor JCB-transacties. Concreet betekent dit dat voor Visa en Mastercard één accepteerder deze transacties afhandelt die geen andere kaartmerken verwerkt, terwijl JCB voor JCB de enige accepteerder is. Dit betekent dat elke accepteerder parallelle beoordelingen moet uitvoeren voor één verkoper, en het kost behoorlijk wat tijd en moeite om alle beoordelingen af te ronden.

Maar totdat het screeningproces is afgerond, kunnen verkopers nog niet als verkoper aan de slag. Of, bijvoorbeeld als Visa en Mastercard beschikbaar zijn maar de beoordeling voor JCB nog loopt, kan het feit dat ze alleen gedeeltelijk betaaldiensten kunnen aanbieden een knelpunt voor de verkoper worden.

Gebruikerservaring voor consumenten

E-commerceplatforms, zoals e-commerce malls, bieden onderdak aan een grote verscheidenheid aan verkopers, en voor consumenten is het gemak om eenvoudig te kunnen kopen wat ze willen een groot voordeel. Aangezien platformbeheerders echter geen andere keuze hebben dan de screening en het beheer van deze verkopers uit te besteden aan derden, kan het feit dat ze geen leiding kunnen nemen in deze activiteiten een nadeel voor hen zijn.

Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat, hoewel ze op hetzelfde platform zitten, winkel A wel JCB-kaartbetalingen accepteert, terwijl winkel B dat niet doet. In dit geval zou niet alleen de consistentie en het gemak van het platform in het gedrang komen, maar zou ook het vertrouwen van de consument kunnen afnemen, wat mogelijk kan leiden tot klantverloop.

Stripe kan je helpen deze uitdagingen aan te pakken met de volgende twee maatregelen:

• Programmatische registratie van verkopers bij accepteerders: door registratiegegevens elektronisch door te sturen, kan het proces snel worden afgerond.
  
• Stripe’s eigen functionaliteit als betalingsfacilitator: meestal sturen platformbeheerders informatie over nieuwe verkopers via Excel-bestanden naar elke accepteerder, en accepteerders zijn dan enkele dagen bezig met het controleren van deze gegevens, wat tijdrovend en arbeidsintensief is. Met Stripe kunnen verkopers echter onboarding-functionaliteit in hun eigen systemen integreren met behulp van Stripe’s eigen API’s en ingebouwde of gehoste componenten, waardoor het proces wordt geautomatiseerd en de bedrijfsvoering soepeler verloopt.
  

Best practices op het gebied van compliance voor platformbeheerders

Hoewel de wettelijke verantwoordelijkheid voor het beheer van verkopers over het algemeen bij de accepteerder ligt, moeten platformbeheerders zich ook bewust zijn van best practices op het gebied van compliance, waaronder het volgende:

• KYC (ken-je-klant): KYC verwijst naar klantverificatie of identiteitscontrole. In deze context gaat het erom te verifiëren dat de verkoper een echte entiteit is en te bevestigen dat hij geen banden heeft met antisociale krachten. Aangezien KYC ook een belangrijk onderdeel is van de Wet ter voorkoming van het witwassen van geld, is het belangrijk om hier grondig inzicht in te krijgen.

• Monitoring van frauduleuze transacties: het is noodzakelijk om een systeem in te zetten dat dagelijkse transacties op het platform kan monitoren, patronen van frauduleuze transacties kan detecteren en waar nodig passende maatregelen kan nemen.

• Beheer van chargebacks: het is noodzakelijk om een proces op te zetten voor het reageren op en het beheren van de risico's die gepaard gaan met chargebacks (terugboekingen) die voortkomen uit zaken als creditcardfraude.

Hoe Stripe kan helpen bij het aanpakken van deze uitdagingen

Zoals we hebben gezien, zijn de vereisten voor het beheer van verkopers onder de Wet op de verkoop op afbetaling zeer uitgebreid en vereisen ze streng toezicht door de accepteerder; het is voor platformbeheerders uiterst moeilijk om al deze vereisten zelfstandig af te handelen. Vooral bij het exploiteren van een e-commerceplatform met als doel een snelle en naadloze gebruikerservaring te bieden, kan deze wet operationele hindernissen opwerpen.

Stripe Connect is een betaalplatform dat is gebouwd in overeenstemming met relevante wetten en regelgeving, en is ontworpen om de bedrijfsvoering van e-commercebedrijven te ondersteunen. Door Stripe Connect te implementeren, kunnen bedrijven onboardingprocessen zoals de registratie van verkopers automatiseren, waardoor ze zich kunnen richten op het laten groeien van hun bedrijf en het creëren van een optimale gebruikerservaring.