De verschuiving naar digitale betalingen was niet alleen bevorderlijk voor de handel, maar ook voor frauduleuze partijen. Online betalingsfraude is een risico in e-commerce, met name omdat door recente spraakmakende datalekken de financiële gegevens van veel Australiërs openbaar zijn geworden. In 2025 kostten scams Australiërs meer dan $ 2 miljard AUD (Australische dollar).

Hieronder bespreken we hoe typen betalingsfraude werken en welke oplossingen het implementeren waard zijn.

Hoogtepunten

• CNP-fraude (card-not-present) is de oorzaak van de meeste verliezen door fraude met betaalkaarten in Australië.

• Bij effectieve fraudepreventie worden meerdere controles in lagen gecombineerd (bijv. snelheidscontroles, adresverificatie, 3D Secure-authenticatie) in plaats van te vertrouwen op één enkel mechanisme.

• Geavanceerde hulpmiddelen voor fraudepreventie passen machine-learning toe in een wereldwijd netwerk van transacties. Hierdoor krijgen Australische ondernemingen toegang tot een breder scala aan fraudesignalen.

Wat is betalingsfraude in Australië?

Betalingsfraude is elke poging om via een transactie geld of goederen te verkrijgen door misleiding, en het is een financieel schadelijke vorm van cybercriminaliteit. In 2024 verloren Australische ondernemingen meer dan 152 miljoen AUD aan scams rond betalingsomleiding. Omgevingen waarin de fysieke betaalkaart niet aanwezig is (CNP-omgevingen), zijn met name kwetsbaar voor fraude.

Hoe werkt betalingsfraude in Australië?

Betalingsfraude volgt vaak een voorspelbare reeks, zelfs wanneer de specifieke methode verschilt. Criminelen verkrijgen eerst kaartgegevens, accountgegevens of persoonsgegevens via phishing-aanvallen, datalekken of de aankoop van gestolen gegevens op marktplaatsen op het dark web. Onlangs deden zich in Australië enkele spraakmakende datalekken voor en de gegevens van kaarthouders die tijdens die incidenten openbaar werden gemaakt, kunnen worden gebruikt voor fraude.

Nadat frauduleuze partijen over de gegevens beschikken, verifiëren ze deze door transacties van lage waarde uit te voeren bij meerdere ondernemingen om te bevestigen welke kaartnummers actief zijn. Deze aanvallen blijven vaak onopgemerkt tot de grotere frauduleuze aankopen volgen. Met geverifieerde inloggegevens doen criminelen vervolgens rechtstreeks aankopen of verkopen ze de gevalideerde kaartgegevens aan anderen die ze willen kopen. Bij CNP-fraude betekent dit de aankoop van waardevolle, gemakkelijk door te verkopen goederen die snel in contanten kunnen worden omgezet.

In scenario's van accountovername (ATO) wijzigen frauduleuze partijen het verzendadres, halen ze het winkeltegoed leeg of gebruiken ze opgeslagen betaalmethoden, voordat de legitieme accounthouder dit opmerkt. De onderneming is meestal als laatste op de hoogte. Tegen de tijd dat een chargeback wordt aangevraagd, zijn de goederen verdwenen.

Wat zijn veelvoorkomende typen betalingsfraude die Australische ondernemingen treffen?

CNP-fraude, overname van accounts (ATO) en chargeback-fraude zijn drie van de meest voorkomende typen fraude die Australische ondernemingen treffen. Hier volgt hoe elk type werkt:

• CNP-fraude: Dit is de meest voorkomende fraudecategorie in Australië, goed voor 90% van de totale fraude met betaalkaarten in 2023. Het gebeurt wanneer gestolen kaartgegevens worden gebruikt om online aankopen te doen. Grote datalekken vergroten het risico omdat een grote hoeveelheid betaalkaartgegevens openbaar wordt. Een frauduleuze partij die toegang heeft tot een lijst met geverifieerde Australische kaartnummers kan geautomatiseerde kooppogingen uitvoeren bij honderden ondernemingen tegelijk.

• ATO: ATO-fraude (overname van accounts) richt zich op je bestaande klanten in plaats van misbruik te maken van ruwe kaartgegevens. Een frauduleuze partij krijgt toegang tot een legitiem klantaccount, meestal via credential stuffing (d.w.z. wanneer gestolen combinaties van gebruikersnaam en wachtwoord uit één datalek op andere platforms worden geprobeerd), en gebruikt vervolgens opgeslagen betaalmethoden en accountgeschiedenis om aankopen te doen. Deze fraude is moeilijker te betrappen, omdat de transactie afkomstig lijkt te zijn van een bekende klant. Een wijziging van het verzendadres of een plotselinge bestelling van hoge waarde kan het enige waarschuwingssignaal zijn.

• Vriendschappelijke fraude en misbruik van chargebacks: Vriendschappelijke fraude doet zich voor wanneer een legitieme kaarthouder een legitieme aankoop doet en deze vervolgens betwist bij zijn bank, met de bewering dat de aankoop ongeautoriseerd was. Soms is dit opzettelijk (de klant houdt de goederen en vordert het geld terug). Andere keren wordt dit veroorzaakt door oprechte verwarring (de klant herkent de bedrijfsnaam op het afschrift niet). Hoe dan ook, de onderneming draait op voor de kosten. In Australië legt de procedure voor chargebacks de bewijslast bij de onderneming en het winnen van een chargeback kost tijd en administratieve inspanning.

Hoe kunnen Australische ondernemingen betalingsfraude detecteren en voorkomen?

Fraudepreventie bestaat uit gelaagde controles. De juiste combinatie hangt af van wat je verkoopt, aan wie en via welke kanalen.

Veelvoorkomende methoden zijn onder andere:

• Snelheidscontroles en transactiemonitoring: Aanvallen met kaarttesten zijn vaak detecteerbaar via snelheidssignalen. Het is mogelijk dat je in korte tijd meerdere kleine transacties vanaf hetzelfde IP-adres, hetzelfde apparaat of met hetzelfde kaartnummer ziet. Het instellen van drempels die deze patronen markeren of blokkeren, stopt de testfase voordat de grotere fraude volgt. De betaalinfrastructuur biedt hier doorgaans een bepaalde versie van, maar de regels moeten worden afgestemd op het transactieprofiel.

• CVV-matching (kaartverificatiecode) en adresverificatie: Voor CVV-matching is de driecijferige of viercijferige beveiligingscode van de fysieke betaalkaart vereist. Controles via adresverificatieservice (AVS) (d.w.z. het bij het afrekenen ingevoerde factuuradres vergelijken met wat de uitgever van de betaalkaart in de database heeft staan) zijn een andere optie. Geen van beide is waterdicht, maar wanneer je ze samen gebruikt, verhoogt dit de kosten van fraudepogingen en worden de simpelste aanvallen voorkomen.

• Wachtrijen voor handmatig controleren: Voor sommige transacties is menselijke controle gerechtvaardigd. Bestellingen met afwijkende factuur- en verzendadressen, klanten die voor het eerst een grote bestelling plaatsen en aankopen die naar expediteurs worden verzonden, zijn het controleren waard voor afhandeling. De economische haalbaarheid van handmatige controle is afhankelijk van je bestelvolume en gemiddelde bestelwaarde, maar een duidelijk escalatiepad is belangrijk.

• Ken de eigen patronen: De historische transactiegegevens behoren tot je nuttigste hulpmiddelen voor de detectie van online betalingsfraude. Het is de moeite waard om onderzoek te doen naar ongebruikelijke pieken in bestellingen uit specifieke geografische gebieden, plotselinge toenames van geweigerde betaalkaarten of nieuwe klanten die disproportioneel veel cadeaubonnen kopen. Deze signalen zijn niet zichtbaar in algemene frauderegels, dus je moet weten wat normaal is voor de onderneming.

• 3D Secure 2 (3DS2): Dit protocol authenticeert online transacties met betaalkaarten en verloopt vaak ongemerkt op de achtergrond via identificatie van apparaten aan de hand van hun kenmerken en gedragsgegevens. In sommige gevallen is hiermee verschuiving van aansprakelijkheid mogelijk voor aan fraude gerelateerde chargebacks, van de onderneming naar de uitgever van de betaalkaart. Die verschuiving van aansprakelijkheid is een concreet mechanisme voor risicobeperking voor Australische ondernemingen die aan klanten verkopen.

Stripe Radar is het ingebouwde fraudedetectiesysteem van Stripe. Omdat Stripe betalingen verwerkt voor miljoenen ondernemingen wereldwijd, kan Radar fraudepatronen in dat hele netwerk identificeren. Geen enkel fraudesysteem sluit fraude volledig uit, maar Radar verkleint wel het risico en verschuift de economische aspecten. Het systeem kan geautomatiseerde en opportunistische fraude afhandelen die anders een aanzienlijke handmatige inspanning zou vereisen om te betrappen, maar houd er rekening mee dat vastberaden, geavanceerde aanvallen nog steeds menselijke aandacht vereisen.

Hoe Stripe Radar kan helpen

Stripe Radar gebruikt AI-modellen om fraude op te sporen en te voorkomen, getraind op basis van gegevens uit het wereldwijde netwerk van Stripe. Het werkt deze modellen steeds bij op basis van de nieuwste fraudetrends, zodat je onderneming beschermd blijft terwijl fraude zich ontwikkelt.

Stripe biedt ook Radar for Fraud Teams, waarmee gebruikers regels op maat kunnen toevoegen die zich richten op fraudescenario's die specifiek zijn voor hun bedrijf en toegang hebben tot geavanceerd fraude-inzicht.

Radar kan je onderneming helpen met:

• Fraudeverliezen voorkomen: Stripe verwerkt jaarlijks meer dan $ 1 biljoen aan betalingen. Deze schaalgrootte stelt Radar in staat om fraude nauwkeurig op te sporen en te voorkomen, waardoor je geld bespaart.

• Omzet verhogen: de AI-modellen van Radar zijn getraind op basis van echte chargebackgegevens, klantinformatie, browsegegevens en meer. Hierdoor kan Radar risicovolle transacties identificeren en valse positieven verminderen, waardoor je omzet stijgt.

• Tijd besparen: Radar is ingebouwd in Stripe en hoeft niet te worden geconfigureerd. Je kunt ook je frauderesultaten monitoren, regels opstellen en meer op één platform, waardoor de efficiëntie toeneemt.

Lees meer over Stripe Radar of ga vandaag nog aan de slag.